door Eric Mijnster // Soigneur



Verbijsterd. Als door de bliksem getroffen. Simpelweg stomverbaasd. Ik zie Koen nog kijken. Hij sprak geen woord, maar de blik in zijn ogen zei des te meer. In de maand dat mijn fiets afgelopen winter in la Plagne stond, ben ik veelvuldig op en neer naar het dal gefietst. De toestand waarin ik boven kwam, was altijd hetzelfde: leeg, stuk en kapot. Ik stierf elke keer. Koen is me voorbij gereden in de auto toen ik me de vernieling in reed. Op de top kon hij me opvegen. Ik voelde me als een marionet zonder touwtjes. Ik kon niets meer. Telkens als ik in die toestand de top bereikte en Koen zag, zag ik zijn mond open vallen. Niet omdat ik mezelf voor de zoveelste keer toegetakeld had, maar vanwege het enige wat ik nog wel kon nadat ik gestorven was: glunderen.