door Bas Steman // Soigneur



Na een nacht regen was het eindelijk droog geworden. Met een voor mijn doen zorgelijk gezicht speurde ik de Zuid-Limburgse hemel af naar scheuren in het wolkendek.
    ‘Overschoenenweer,’ constateerde ik en vermaalde een vierde boterham tussen mijn kiezen. Er volgde een worstelpartij met opgepropte kleren in mijn sporttas; armstukken, dunne handschoenen met lange vingers en jawel, een regenpetje.
    ‘Maar waar zijn mijn overschoenen?’
    Vanuit de slaapkamer schreeuwde mijn telefoon, een ultra-moderne Nokia zonder een plastic antennetje dat je moest uitschuiven. Op de redactie waren er nog maar een paar die zo’n ding hadden. Mijn eerste bij voorbaat antieke Siemens was twee maanden ervoor gesneuveld in Marseille tijdens het WK-voetbal waarin we er uit gekickt werden door Brazilië en buiten het stadion Santana speelde op het strand. Deze nieuwe had ik pas sinds de Tour de France die ik het liefst wil vergeten. Ja die van Pantani. Het WK-wielrennen was het derde grote sportevenement dat ik voor de televisie zou verslaan. Ik nam de telefoon op. Het was Frank, mijn cameraman, die vroeg hoe laat ik hem kwam oppikken?

door Hans // Soigneur

   Fietsend door Holland
   zie ik bedrijventerreinen
   gestaag door eindig
   laagland gaan,
   legers identieke
   vinex-wijken
   als stenen tapijten
   in verstoten weiland staan;

   en in de verrommelde
   ruimte verzonken
   de woonboulevards
   verspreid door het land,
   snelwegen, files,
   betonnen torens,
   bedrijven, kantoren
   in een grotesk verband.

   De lucht hangt er laag
   en de zon wordt er langzaam
   in zwarte industriële
   dampen gesmoord,
   en in alle gewesten
   wordt de stem van de markt
   met haar modische grillen
   vervloekt maar gehoord.

Variatie op ‘Herinnering aan Holland’ van Marsman uit 1936.


Hans

door Hans // Soigneur



Terwijl collega-soigneur Adam gedisciplineerd zijn virtuele tacx-kilometers maakte, was ik de afgelopen maanden het (overigens vaak gewillige) slachtoffer van een copieuze cocktail van wellustige wintermaaltijden en vele vrijdagavonden in het café. Met te veel Chouffe-bier en zo mogelijk nog meer sigaretten. Halverwege zo’n avond bezig ik dan ook vaak mijn favoriete Theo Maassen-quote: ‘Zolang je conditie achteruit holt, kan ie zo slecht nog niet zijn.’ Nu de vakantie in het hooggebergte dichterbij komt, betaal ik echter mijn tol in de vorm van te strak zittende spijkerbroeken en kortademigheid bij het trotseren van de Erasmusbrug.

De man is een wandelende historie. Een vat aan anekdotes. Een oude held. Een praatgrage reus. De godfather der soigneurs. Hij nam ons mee in foto’s en verleden. Het werd een overdosis aan woorden… duizelig verlieten we zijn stulp in Scheveningen. Konden we maar in zijn hoofd wonen. Of gewoon soms logeren…


Soigneur

door Hans // Soigneur

Een klein kind. Dat is de beste omschrijving van mijn gemoedstoestand tijdens deze korte en koude dagen. Ik kan niet wachten om in de lente een TGV te pakken richting Bordeaux om daar aan mijn avontuur te beginnen. Opvallend is hoe rooskleurig ik me zo’n tocht altijd voorstel. Ik zie mezelf in de volle zon en met een comfortabele wind in de rug door Provençaalse lavendelvelden glijden. Met twee vingers in m’n neus fiets ik fluitend de Izoard op. Dat is het rare van voorpret. Net zoals herinneringen doorgaans gefilterd worden waardoor vooral het positieve komt bovendrijven, heeft voorpret de gevaarlijke eigenschap de toekomst iets te optimistisch in te schatten. Want het is zeker niet ondenkbaar dat ik mijzelf, eenmaal de Izoard bedwingend, zal vervloeken omdat het regent en het op de top blijkt te vriezen.

door Bas Steman // Soigneur



    Beelden als eeuwige sneeuw. Archetypische silhouet, lang, dun, dansend op wat we nu een veel te grote versnelling zouden noemen. Een gruwelijk decor, steile wanden waar geen waterpas evenwicht vindt, een plukje kleurtjes, mannen in shirtjes waarop letters staan. Hij in onze vlag, een wiel voor de anderen, de man in het geel. Of van later, de blinde vlek op de Col de la Madeleine, de bocht die hij niet zag. Roerloos met bloed langs zijn slapen, toen ik even dacht dat hij dood was. Mijn hart dat pas weer begon te kloppen toen hij zijn hoofd oprichtte. We leven nog!

door Sander Martijn Baart // Soigneur



Mijn eerste Soigneur ode, waar te beginnen..

Uren kan ik er over mijmeren, over het beuken op de pedalen, het bikkelen over de kasseien en het afzien op flanken van wederom een beruchte col en dat voor een jong broekie zoals ik.

Hoewel ik uren kan praten over wat er allemaal is gebeurd binnen de wielerwereld de afgelopen weken en maanden ga ik dat niet doen..
Ik kan het hebben over bijzondere “transfers” ik kan het hebben over de ronden die er nu gereden worden in warme oorden waar naar mijn mening de nostalgie ver te zoeken is maar dat doe ik niet.

door Hans // Soigneur



Een blessure. Nooit leuk en zeker niet op die plek. Na enkele weken van ongedefinieerde, zeurende pijn ging ik vanochtend uiteindelijk maar naar de dokter. Er sluipen na verloop van tijd toch nare gedachten je hoofd in. Zekerheid is dan wel fijn. En het moet gezegd: een dergelijke inspectie is een interessante ervaring. Het was de eerste keer en ik hoop het niet heel vaak meer mee te hoeven maken. Bovendien had ik onderweg naar de huisartsenpost de snijdende oostenwind – veroorzaker van een gevoelstemperatuur van minus 15 graden – fors tegen. Met het bekende resultaat. Of zoals de dokter, voordat ik mijn broek liet zakken, droogjes zei: “Dat wordt dan even zoeken.”

Een inbelgeringscursus.

Iljo Keisse