door Jeroen // Soigneur

Veldrijden kende ik enkel van Studio Sport, op zondagmiddag bij mijn ouders thuis op de bank. Mijn vader met de strijkplank in de huiskamer, opgesteld voor de tv en moeder in de keuken. Iedereen vanaf zijn eigen plek klaar voor de uitzending. Maar als klein ventje had ik eigenlijk niks op met de veldrijd-, voetbal-, wielren- of schaatsuitzendingen van Studio Sport. Tarrarrarrarara tatatatat.. van die intromuziek werd ik al niet goed. Het betekende: het weekend is voorbij, vroeg naar je nest en morgen in de schoolbank! Maar belangrijker nog, waarom ging het altijd om van die stoffige sporten? 

door Jeroen Boot // Soigneur



Ieder najaar, als de klok vooruit gaat, trakteer ik mezelf op een abonnement. Geen abonnement op magazine of schouwburg, maar van een sportclub. ‘s Winters zijn de mogelijkheden om mijn gebruikelijke sportschema in stand te houden beperkt.
Bovendien ontbreekt het me aan motivatie, door de korte dagen, het slechte weer en de vermoeidheid van een seizoen lang strijden voor een plek in een zelf verzonnen competitie. Een competitie tussen vrienden, toevallige passanten (dat oude stel op de bromscooter kan ik hebben) en willekeurige mede deelnemers tijdens sportevenementen. Want hoewel ik vrijwel zeker geen wereldkampioen meer zal worden in welke discipline dan ook, ik zal strijden (als was het voor het leven zelf) voor plaats 768 in het eindklassement! Een abonnement op een sportclub helpt me tijdens de donkere dagen om me te motiveren, om me verder te bekwamen (ik zal de competitie volgend voorjaar verrassen) en om te voorkomen dat ik wegglij in een winterdepressie.