door Jeroen Dijkstra // Soigneur



Vol gas de Brouwersweg af en dan links de Miggelenbergweg opdraaien, vaste prik op een rondje Hoenderloo. Vandaag voelde ik me goed, niet super, maar gewoon goed. Hoewel de weg omhoog begon te lopen bleef ik m’n tempo strak vast houden. De Miggelenbergweg was inmiddels overgegaan op de Berg en Dalweg. Ik keek achterom, in de verte was een wielrenner verschenen. Nog een tandje erbij en volle bak verder.

door Jeroen Dijkstra // Soigneur



In de verte zwalkte iemand over het fietspad. Het kon niet anders dan dat hij te diep in het glaasje had gekeken. Hij was volledig in het zwart gekleed, zwarte leren jas, zwarte broek en zwarte leren boots. Door zijn zwarte kleding deed hij me denken aan het personage dat Lou Reed schetst in ‘I’m waiting for the man’. Alleen de strohoed ontbrak.

door Jeroen Dijkstra // Soigneur



Tijdens een rondje Kootwijk moet ik altijd even terug denken aan die eerste keer, mijn eerste rondje Radio Kootwijk. Het moet ergens in 2007 zijn geweest. Ik herinner me die rit nog als de dag van gisteren. Samen met mijn vader vertrok ik rond een uur of 7. Toen ik m’n hoofd buiten de deur stak regende het niet, maar alles was nat. De klink van de schuurdeur, de coniferen die onze oprit van de buren scheidde en zo ook de weg voor ons huis. De weersvoorspelling voor die dag: Regen.

door Jeroen Dijkstra // Soigneur



Een rondje Italiaanseweg, dat moest hem vandaag worden. Ik was er pas één keer geweest dit jaar, en dat is natuurlijk veel te weinig. Het is immers al halverwege april.  Normaliter fiets ik eerst met wind tegen om vervolgens met wind in de rug naar huis te rijden. Dat ging helaas niet op vandaag, de wind bleek Zuidoost in plaats van de benodigde West of Zuidwest. Wind mee op de heenweg is wel goed voor het moraal. De snelheden liepen op en al gauw verscheen er een grijns op m’n gezicht. Heerlijk, zo vlot kilometers wegtrappen!

door Jeroen Dijkstra // Soigneur



Pasen, het was het weekend van de records. Zo werd in Espelo het hoogste paasvuur gebouwd en werd in Heemskerk het wereldrecord paaseieren verven verbroken. Beide waren niet aan mij besteed. De woonboulevard dan? Neen, ook die liet ik aan me voorbij gaan. Ik had het in m’n hoofd gehaald dat ik moest fietsen. Juist ja, moest.