door Eric van Steijn // Soigneur

Er is niets lekkerder dan een fijn modderbad. Alleen de modderbaden die ik neem zijn van een andere soort dan die van de schoonheidspecialist. Met de overvloedige regenval van de afgelopen tijd zijn we met het veldrijden terug in de jaren 80.

door Rork Steijn // Soigneur

FREIRE GOMEZ Oscar, de eerste keer dat ik van hem hoorde is alweer een aantal jaar geleden. Ergens eind vorige eeuw. Mijn zusje was toen nogal gecharmeerd van Spaanse wielrenners. Het was nog voordat ze die ene Italiaan tegen het lijf liep, maar dat is een ander verhaal.

door Eric van Steijn // Soigneur

Je denkt er komt geen einde aan, maar dan ineens is het zover. De sportzomer is voorbij. En geen moment te vroeg!

door Eric van Steijn // Soigneur



Afgelopen zaterdag was het weer zover. Het jaarlijks terugkerende wielerfeestje van de familie. We hebben het hier niet over het NK, maar over een veel belangrijker evenement. Toen mijn vader, een aantal jaren geleden, 75 jaar werd, vroeg ik hem wat hij voor zijn verjaardag wilde hebben. Hij dacht even na, maar kon niets bedenken. Nieuwe fietscomputer? Mooi shirt? probeerde ik. Hij wist echter niets te verzinnen. Is er dan iets dat je nog eens graag wilt doen, probeerde ik. Hij fronste zijn wenkbrauwen. Weet je wat ik nog eens zou willen? Een koers rijden. Ja, dat zou ik nog eens willen doen. Een koers rijden. Daar had ik dus zelf om gevraagd. Er was geen weg meer terug. Beloofd is beloofd. Maar hoe organiseer je een koers op maat voor een 75-plusser?

door Eric van Steijn // Soigneur

Van de week met vaders een rondje gefietst. Hij wordt dit jaar 78 en zit al ruim 60 jaar op de fiets, maar hij voelt zich nog steeds 18 en gedraagt zich navenant. Een jonge god gevangen in een ouder wordend lichaam. Maar zolang het tempo niet teveel op en neer gaat, kan hij rustig boven de 30km gemiddeld aan het wiel rijden. Je moet hem lekker uit de wind houden, als een duur betaalde kopman. Soms is het stil achter me en moet ik even gluren of hij er nog is, maar meestal produceert hij lichaamseigen geluiden, zodat ik weet dat hij nog aan mijn wiel hangt. Naarmate we langer onderweg zijn, raakt hij beter op stoom. De inwendige kooltjes gaan gloeien en hij krijgt het op zijn heupen. Het jonge veulen in hem ontwaakt. Onverschrokken zet hij zich op kop en trekt strak door om even later, na de aflossing, de aansluiting bijna te missen. Ik geniet er in stilte van.

door Eric van Steijn // Soigneur

Het is fantastisch weer! Volop zon en warmte. Zo zie ik het graag. Ik zoef over de polderwegen op vederlichte pedalen. Weg met de arm- en beenstukken. Weg met regenjacks en windstoppers. Overschoen? Niet nodig. En zeker geen helmmuts.

O, wat een zaligheid. Daar hebben we zolang op moeten wachten dit jaar. Natuurlijk waren er mooie dagen, maar nog niet zo mooi als nu. Ik fietsdroom over het asfalt.

door Eric van Steijn // Soigneur



Ik was vorige week zaterdag in Monaco tijdens de Historic Grand Prix 2012, niet zozeer voor de oude raceauto’s, maar het kwam toevallig zo uit. Om onze bestemming in Monaco te bereiken moeten mijn vrouw en ik een alternatief parcours afleggen. Het gehele stratencircuit is afgezet met hoge hekken voorzien van zeildoek om het zicht van de voorbijgangers af te houden van de races. Je kunt voor een klein bedrag op een tribune plaatsnemen, maar gratis kijken is uitgesloten. Terwijl we door het warme stadshart onze weg proberen te vinden, loop ik langs een jongeman achter de kinderwagen. Er flitst direct een naam door mijn hoofd. Gilbert!

door Eric van Steijn // Soigneur



Ligt het aan mij, of zijn we brozer geworden in de laatste decennia? Als er tegenwoordig gevallen wordt, zijn er gelijk breuken te betreuren. Ik heb zelf in de jaren een paar smakkers gemaakt, maar gelukkig altijd zonder erg. Eigenlijk ben ik best gelukkig geweest in mijn valpartijen nu ik erover nadenk. Even afkloppen.