door Eric Mijnster // Soigneur

Ik open mijn ogen en kijk vol verbazing om me heen. Mijn kussen is een ligstuur en mijn pyjamabroek heeft zeem. Alsof ik in een andere wereld wakker ben geworden. Alles hier is fiets.

door Eric Mijnster // Soigneur

Het is al zo lang geleden dat ik mijn herinnering alleen nog in zwart-wit kan terughalen.

door Eric Mijnster // Soigneur

Ik ben nog geen vijf kilometer onderweg, maar ik kef al als een hond. Van binnen huil ik als een baby; van buiten zweet ik tranen met tuiten. Ik zit in het wiel van een klein mannetje met brede schouders.

door Eric Mijnster // Soigneur



“Mijn lichaam die wilde niet, maar die kop die zei godverdomme je gaat naar die finish toe”. Kenny van Hummel was finaal naar de filistijnen toen hij tijdens de Tour de France van 2010 net op tijd over de streep kwam in Verbier. Hij nuanceerde zijn gevoel met woorden als ‘kloten’ en ‘knokken’. Verder noemde hij het woord karakter. De sprinter voelde zich héél slecht, maar zijn doel om in Parijs te finishen kon hij nog steeds bereiken.
Als ik zelf op de fiets zit hou ik geen rekening met de tijd. Ik hoef ook geen streep over om een fietstocht te beëindigen. Als ik drie weken naar Frankrijk ga, kom ik er om te ontspannen en laat ik het van de dag afhangen of ik op mijn tweewieler stap. Ik hoef ook niet te sprinten voor een podiumplaats. Sterker nog, de medailles die ik krijg voor het rijden van een rit worden ook in ontvangst genomen door duizenden andere fanaten. Voor de meeste prijzen in mijn prijzenkast heb ik zelfs zelf betaald. Toch begrijp ik exact wat er zich in die kop van Kenny van Hummel afspeelde en zou ik, wellicht in andere woorden, precies hetzelfde gezegd kunnen hebben. Afstappen? Geen denken aan.

door Eric Mijnster // Soigneur

Er wordt gezegd dat de verschijning van een monster zijn kwaadaardigheid weerspiegelt. Ik laat me daar nu niet over uit, want straks komt hij het te weten en gaat hij me nog meer pijn doen. Het monster waar ik het over heb is een reusachtig schepsel is dat zich schuil houdt in de Italiaanse Alpen.

door Eric Mijnster // Soigneur

Al zou ik willen stoppen, ik zou het niet kunnen. Het geratel van de ketting, de suizende banden tijdens het razen over asfalt en de immense uitputtingsslag: ik word er opgewonden van. Ik hoef alleen maar te denken aan de pracht van de ideale fietshouding, die ene spaak die net anders gekleurd is en de magie van het landschap vanaf de fiets en ik voel de adrenaline al door mijn lijf te stromen. Het bij kunnen schakelen op weg naar een bergtop of op het tandvlees moeten stampen omdat er geen groter tandwiel op de cassette zit. Het kippenvel bij het zien van een fiets van een prof in de etalage van een wielerwinkel en de wind in het gezicht tijdens een afdaling met ongekende snelheid. Het permanente T-shirt op het lichaam na een rit in de zon en een heroïsche tocht die fysiek gezien tien kilometer te lang is, maar mentaal gezien niet. Zoals mijn fiets niet vooruitgaat zonder mij, ga ik niet vooruit zonder fiets. Ik ben verslaafd.

door Eric Mijnster // Soigneur



“Complètement à plat et venteux”. Ik weet niet wat de Fransman precies brabbelde toen ik hem inhaalde op weg van Moutiers naar Albertville, een vrolijke toon wist hij in elk geval niet aan te slaan. De weersomstandigheden in de vallei waren Nederlands en de tengere fietser liet me weten dat hij daar niet van gediend was. Hij was geïrriteerd, misschien zelfs wel kwaad. Ik keek hem verbaasd aan. Ondertussen daalde het tempo. Als ik ook in mijn remmen had geknepen, stonden we nu nog surplace in het gehucht la Bathie. Waarschijnlijk herkende de Fransman mijn Nederlandse tricot en had hij daarom besloten mij eenzaam op kop te zetten in deze barre omstandigheden. Vanaf dat moment reed ik tientallen kilometers met een aanhanger aan mijn fiets.

door Eric Mijnster // Soigneur



Verbijsterd. Als door de bliksem getroffen. Simpelweg stomverbaasd. Ik zie Koen nog kijken. Hij sprak geen woord, maar de blik in zijn ogen zei des te meer. In de maand dat mijn fiets afgelopen winter in la Plagne stond, ben ik veelvuldig op en neer naar het dal gefietst. De toestand waarin ik boven kwam, was altijd hetzelfde: leeg, stuk en kapot. Ik stierf elke keer. Koen is me voorbij gereden in de auto toen ik me de vernieling in reed. Op de top kon hij me opvegen. Ik voelde me als een marionet zonder touwtjes. Ik kon niets meer. Telkens als ik in die toestand de top bereikte en Koen zag, zag ik zijn mond open vallen. Niet omdat ik mezelf voor de zoveelste keer toegetakeld had, maar vanwege het enige wat ik nog wel kon nadat ik gestorven was: glunderen.