door Hans // Soigneur



De trein in. Het land uit. Op naar de verlaten D-wegen, de rotondes, de zanddeeggebakjes met banketbakkersroom en frambozen, de vlaktes van Les Landes, de pieken van de Izoard, het Provençaalse paars en het groen in de Pyreneeën.
 
Het mooie van de verplaatsing per fiets is dat je langzaam het ene na het andere landschap insluipt. Bodem en vegetatie veranderen vaak ongemerkt en meestal is het de geur van bepaalde planten als oleander of lavendel die je wakker schudt.
 

door Hans // Soigneur

Een klein kind. Dat is de beste omschrijving van mijn gemoedstoestand tijdens deze korte en koude dagen. Ik kan niet wachten om in de lente een TGV te pakken richting Bordeaux om daar aan mijn avontuur te beginnen. Opvallend is hoe rooskleurig ik me zo’n tocht altijd voorstel. Ik zie mezelf in de volle zon en met een comfortabele wind in de rug door Provençaalse lavendelvelden glijden. Met twee vingers in m’n neus fiets ik fluitend de Izoard op. Dat is het rare van voorpret. Net zoals herinneringen doorgaans gefilterd worden waardoor vooral het positieve komt bovendrijven, heeft voorpret de gevaarlijke eigenschap de toekomst iets te optimistisch in te schatten. Want het is zeker niet ondenkbaar dat ik mijzelf, eenmaal de Izoard bedwingend, zal vervloeken omdat het regent en het op de top blijkt te vriezen.