door Bas Steman // Soigneur



Na een nacht regen was het eindelijk droog geworden. Met een voor mijn doen zorgelijk gezicht speurde ik de Zuid-Limburgse hemel af naar scheuren in het wolkendek.
    ‘Overschoenenweer,’ constateerde ik en vermaalde een vierde boterham tussen mijn kiezen. Er volgde een worstelpartij met opgepropte kleren in mijn sporttas; armstukken, dunne handschoenen met lange vingers en jawel, een regenpetje.
    ‘Maar waar zijn mijn overschoenen?’
    Vanuit de slaapkamer schreeuwde mijn telefoon, een ultra-moderne Nokia zonder een plastic antennetje dat je moest uitschuiven. Op de redactie waren er nog maar een paar die zo’n ding hadden. Mijn eerste bij voorbaat antieke Siemens was twee maanden ervoor gesneuveld in Marseille tijdens het WK-voetbal waarin we er uit gekickt werden door Brazilië en buiten het stadion Santana speelde op het strand. Deze nieuwe had ik pas sinds de Tour de France die ik het liefst wil vergeten. Ja die van Pantani. Het WK-wielrennen was het derde grote sportevenement dat ik voor de televisie zou verslaan. Ik nam de telefoon op. Het was Frank, mijn cameraman, die vroeg hoe laat ik hem kwam oppikken?

door Bas Steman // Soigneur



    Beelden als eeuwige sneeuw. Archetypische silhouet, lang, dun, dansend op wat we nu een veel te grote versnelling zouden noemen. Een gruwelijk decor, steile wanden waar geen waterpas evenwicht vindt, een plukje kleurtjes, mannen in shirtjes waarop letters staan. Hij in onze vlag, een wiel voor de anderen, de man in het geel. Of van later, de blinde vlek op de Col de la Madeleine, de bocht die hij niet zag. Roerloos met bloed langs zijn slapen, toen ik even dacht dat hij dood was. Mijn hart dat pas weer begon te kloppen toen hij zijn hoofd oprichtte. We leven nog!