Soigneur

Alles is fiets

Mon, 03 Dec 2012 12:12:41 +0100

door Eric Mijnster // Soigneur

Ik open mijn ogen en kijk vol verbazing om me heen. Mijn kussen is een ligstuur en mijn pyjamabroek heeft zeem. Alsof ik in een andere wereld wakker ben geworden. Alles hier is fiets.

Als ik de kast opentrek op zoek naar iets warms zie ik alleen een stapel T-shirts liggen. Er liggen een aantal kranten naast. De ideale combinatie voor een coltrui voor fietsers, zeg maar. Ik schiet in mijn pantoffels en slenter de kamer uit. Bij elke stap die ik zet hoor ik een vreemd soort getik. Pantoffels met klikpedalen, dat had ik kunnen weten. In de woonkamer dient een dicht achterwiel als salontafel en hebben vijf zadels de luxe van fauteuil en sofa vervangen. Op de tafel staat een cassette waarvan de tandwielen worden gebruikt als onderzetters. En er staat een asbak, omdat alle fietsonderdelen nou eenmaal bewaard worden in dit huis. Ik ben hier nog nooit geweest, maar ik voel me thuis.

De trap is van asfalt. Het is een kort en venijnig klimmetje naar de eerste verdieping. Ik moet op de pedalen staan om boven te komen. Tot mijn genoegen vind ik deodorant en shampoo in de badkamer. Op het moment dat ik onder de douche wil stappen, zie ik dat er poetsdoeken worden gebruikt als handdoek. Bovendien blijkt de deodorant kettingreiniger en de shampoo smeerolie. Bang voor een proteïne shake uit de douchekop loop ik de badkamer uit en vervolg ik mijn wandeling door het huis. Er staat een overheerlijke maaltijd voor me klaar in de keuken: een mals stukje Vos, wat Boonen en een glas Vino. Het bestek ziet er Aziatisch uit, maar bestaat uit spaken. Alles hier is fiets. Het rubber van een band heeft hier ongetwijfeld ook zo zijn functie.

Op het moment dat ik daarover nadenk schrik ik wakker. Het was maar een droom, hoe dubbelzinnig dat ook is.

www.gespletenasfalt.nl

Waarom waarom

Tue, 27 Nov 2012 11:02:00 +0100

door Hans // Soigneur

Vanwaar altijd die zoektocht

Waarom is immers altijd daar

Elke hoek iedere bocht

Maakt de tijd onklaar

Nieuwsgierigheid bepaalt de mens

Vooruitgang het devies

Verleden door een lens

Altijd is er tijdverlies

Daar zit niemand op te wachten

Dat is zonde van de tijd

Een horizon maakt een gedachte

Die de ratio bestrijdt

Alleen zo ben ik bij machte

Te dwalen door de eeuwigheid

emilymaye: cross crusade. portland, oregon 2012.

Tue, 20 Nov 2012 19:53:05 +0100

emilymaye:

cross crusade. portland, oregon 2012.

Modder

Thu, 15 Nov 2012 17:45:00 +0100

door Eric van Steijn // Soigneur

Er is niets lekkerder dan een fijn modderbad. Alleen de modderbaden die ik neem zijn van een andere soort dan die van de schoonheidspecialist. Met de overvloedige regenval van de afgelopen tijd zijn we met het veldrijden terug in de jaren 80.

De beelden staan nog op mijn netvlies gebrand. Hennie Stamsnijder rennend door de modder, met de fiets op zijn nek, ergens in Spanje, op weg naar de wereldtitel. Je moet er van houden. De meeste wielrenners gruwelen alleen al bij de gedachte om aan de start te verschijnen met een blinkende fiets onder de kont die in minder dan geen tijd onder de kleffe klei zit. I love it!

Vermijd ik op de weg elke plas die ik tegenkom en plan ik mijn fietsroutes na een regenbui over de wegen die snel drogen, zodra de herfst zijn intrede doet, gaat het roer om. De racefiets gaat tot volgend voorjaar aan de haak en de cyclocrosser wordt afgestoft en in gereedheid gebracht voor de eerste wedstrijd van het crossseizoen.

Het is altijd een nerveus gedoe bij de start van een CX wedstrijd. Groot en klein, dame of heer, iedereen fietst zich warm. Altijd de afweging makend of de warming- up op de weg of alvast op het parkoers gedaan wordt. Een beetje het parkoers verkennen is fijn, maar dan loop je de kans dat je er uit ziet als een beest bij de start. Doe je het op de weg, dan weet je weer niet wat er komen gaat. Wij amateurcrossers hebben slechts de beschikking over een enkele fiets. Niet zoals de pro’s even een schone fiets ophalen halverwege het parkoers. Sommigen hebben nog wel een set extra wielen klaar staan, maar dat zijn de echte bikkels die koste wat het kost willen finishen.

Als eindelijk het startschot klinkt, snellen we weg over de verharde aanloop, op weg naar het ongeëffende terrein. De snelheid ligt behoorlijk hoog en met slechts 2,5 bar in de banden is dat een vreemd gevoel. Sprinten met lekke banden, daar vergelijk ik het altijd mee. De groep wildebrassen komt met hoge snelheid en dito hartslag aan bij de overgang naar het terrein. Uiteraard is er niet voor iedereen plek op de eerste rij, wordt er flink geremd en sta je meestal met max hartslag naast je fiets. De kop is eraf, zullen we maar zeggen. In een lange sliert ploegen we door het terrein. Mijn favoriete ondergrond is semi-harde bosgrond, waar je lekker snelheid op kan maken en houden. Helaas, meestal is het een zacht, nat grasveld alwaar een slingerronde is uitgezet door de plaatselijke vereniging. Maar we klagen nooit over de ondergronden die we voorgeschoteld krijgen. Dat hoort bij het veldrijden. Hard, zacht, nat, droog of stijf bevroren, alles is prima.

Na 45 minuten ploeteren is het voor mijn leeftijdcategorie al weer voorbij. Dan begint de grote schoonmaak. Fietsje afspuiten, soms jezelf en alle kleding weer proper zien te krijgen om volgende week opnieuw schoon en fris aan de start te verschijnen. O, kon het maar altijd crossseizoen zijn.

Eric van Steijn

Herfstoverpeinzingen

Wed, 07 Nov 2012 12:50:40 +0100

door Ivo Pakvis // Soigneur

Het is weer herfst. Voor de fietstoerist een lastig moment, want wanneer ga je nog naar buiten? Inspiratie door de koersende medemens op televisie dient niet langer als brandstof voor protesterende kuiten en ‘s avonds een rondje na een kantoordag zit er niet meer in. Tenzij je natuurlijk graag met dertig per uur over onzichtbare hobbels, takken, bladeren of glasscherven rijdt. Maar niet fietsen, dat is geen optie. Het is verraad om de koersfiets in de schuur te laten staan.

Fietsen in de zomer. Fantastisch. Beentjes en armpjes insmeren, koersbril wekenlang in je mik gebrand, omdat je één keer bent vergeten je gezicht te doen, zweten, drinken, hand opsteken naar andere liefhebbers. Het koersen in de zomer is waarvoor het koersen is uitgevonden. Na afloop, het lycra nog altijd om het lijf, voldaan en blij met jezelf een biertje bestellen op een terras. Voor de niet-fietser een wanstaltig gezicht, de fietser weet wat de voorbijganger mist.

Maar zodra de wind toeneemt en de armstukken aan moeten, wordt het rustiger op de wegen. Minder vaak groet je een tegemoetkomer. Nog rustiger wordt het als het regent. Maar als je je wilt onderscheiden van de dikgebuikte meute, die zich keuvelend, gehuld in een vier jaar oud Rabobankshirt en met de benen iets te wijd op een oogwaterend duur feest van carbon en brullende stickers, zul je het takkeweer moeten trotseren. Het hoort. Fietsen. Altijd.

Het is moeilijk, fietsen in dat hartverscheurend trieste herfstweer. Vorig jaar raasde er eens een storm over het land. Ik besloot dat dat een uitstekend moment was voor een rondje van een kilometer of vijftig. Ik heb me rotgelachen, ook toen ik opeens letterlijk van de fiets waaide. Plof. In de berm. Geen erg, geen zeer, opstappen en verder rijden. Het thuiskomen was fantastisch. Ik woonde alleen, maar de warme douche was mijn rondemiss.

En dat is het. Dat gebeuk tegen de wind in, het gehannes in de regen. Je vraagt je af waarom je het in Christus’ naam doet. Je scheldt op alles. Die lul in die Peugeot die niet uitkijkt, dat pestasfalt met die klotehobbels, die je mannelijkheid middels een ferme beuk zo’n beetje in je strot rammen. Maar als je je eigen straat weer binnen rijdt, zal zich na zo’n rit altijd een kleine glimlach vormen. Want je hebt het wél gedaan.

Ooit fietste ik op Nieuwjaarsdag. Dat ging uitstekend, tot ik een schoolmeisje voor me op haar gezicht zag gaan. Verdomd, het was glad. Vrezend voor mijn sleutelbeen, heup en waardigheid zette ik linea recta koers naar huis. In een slakkegang. Daar lag wel een beetje de grens. Maar als het weer het niet gevaarlijk en enkel vervelend maakt, wil ik fietsen. Dus mocht u deze herfst en winter in de auto door de provincie Groningen rijden en u ziet een eenzame fietser, gehuld in het zwart en met een witte helm, toeter dan even. Het zal me goed doen. Ik ben er niet voor mijn lol. Niet daar.

Bill Fucking Murray

Tue, 06 Nov 2012 13:42:00 +0100

Illustrator Jos Stokhof maakte een eerbetoon aan Bill Murray in Rushmore. Zeefdrukken zijn gesigneerd, genummerd, 50 x 70 cm en 45 euro incl. verzendkosten. Joost maakte ook al in Soigneur nr 2 de illustraties bij het verhaal Fantomen van de Ventoux (Bas Steman). Stuur hem een mail voor meer informatie, betalingsgegevens, etc.

mail@thethingsweare.com
www.thethingsweare.com

Here it is, a nice tribute to Bill Murray in Rushmore. Joost screenprinted 25 of these and is selling them now. They are 50x70 cm and he’ll ship them handsigned and numbered for €45 incl. shipping costs.

Episode 5 of Behind THE Barriers’ third season! “Behind...

Tue, 06 Nov 2012 10:38:58 +0100

Episode 5 of Behind THE Barriers’ third season!

“Behind THE Barriers’ old friend, Nine-Ball Dude, makes his yearly appearance, and is quickly becoming a staple of the Fort Collins cyclocross community.”

Fietsdiploma

Mon, 05 Nov 2012 10:36:00 +0100

door Eric Mijnster // Soigneur

Het is al zo lang geleden dat ik mijn herinnering alleen nog in zwart-wit kan terughalen. Het enige in kleur is de strak blauwe lucht. Er was een feestje gaande in de achtertuin. Mijn familie genoot van bier en appeltaart terwijl ze verkleurden in de brandende zon. Althans, dat is wat ik gehoord heb. Ik heb mijn familie die dag niet gezien. Voordat ze arriveerden vertelde mijn vader me over een fietsdiploma. Bij het woord diploma spitste ik mijn oren, bij het woord fiets gingen mijn haren overeind staan en bij het horen van de combinatie van beide woorden kreeg ik kippenvel tot en met. Een fietsdiploma, wauw. Die moest ik hebben.

Honderd rondes Arendlaan, dat was de deal. De Arendlaan lag aan het einde van het poortje aan de achterkant van ons huis. Het was nog niet zo lang geleden op de schop gegaan en lag er sindsdien strak bij. Er was een brede middenberm aangelegd met eenrichtingsverkeer aan weerskanten. Door kruisende wegen links en rechts was een ronde van 200 meter superglad asfalt ontstaan. De ronde werd onderbroken door één vluchtheuvel met een witte streep. Dat was mijn begin; honderd rondes fietsen zou het einde voor me zijn. Mijn blitse kinderfiets kende één verzet, de weersomstandigheden van die dag hadden geen invloed op de koers en in gedachte zag ik mezelf al staan met mijn beloning. Nu ik het teruglees besef ik dat het lot z’n best heeft gedaan. Ik was een coureur in mijn eigen velodrome.

Hoewel ik mezelf in een kolkende massa waande, reed ik zonder publiek over de baan. Ik had mijn fietsdiploma daardoor makkelijk met vijftig rondes en een leugen binnen kunnen koppen, maar daar heb ik op dat moment nooit aan gedacht. Als ik mijn fietsdiploma na honderd rondes zou krijgen, zou ik honderd rondes fietsen. Maar de honderdste ronde heb ik nooit gefietst. Toen ik er negentig achter de rug had, riep mijn oma vanaf de tribune dat ze huiswaarts keerde. Fijn. De bewoners van de Arendlaan moeten me voor gek hebben verklaard toen ik versnelde om nog meer rondes bij elkaar te beuken. Zoals een echte baanwielrenner betaamt, reed ik de laatste tien als een ware finale. Elke ronde werd ik onrustiger. Ik wilde mijn fietsdiploma, maar met nog één ronde te gaan wilde ik liever een kus van mijn oma. Waarom? Ik bezweek waarschijnlijk onder de druk, om het in wielerjargon te verklaren. Weg fietsdiploma.

Toen ik rondliep als gastheer tijdens de Zesdaagse van Amsterdam hoorde ik de bel voor de laatste ronde talloze keren per avond. Telkens weer dacht ik aan het moment waarop ik mijn eigen velodrome verliet, en dat ik die kus van mijn oma vandaag de dag graag vervangen zie worden door een kus van de rondemiss. Het verlangen om te koersen is nu groter dan ooit. Ik mocht de velodrome binnen vanwege de kaart die ik om mijn nek had hangen, maar als ik naar het binnenste van mijn hart kijk fiets ik het liefst zelf elke dag honderden rondes. En dan hoef ik er niet eens een fietsdiploma voor te krijgen…

Eric Mijnster

www.gespletenasfalt.nl

"Ik heb al een week niet getraind"

Thu, 01 Nov 2012 15:17:00 +0100

door Brend van der Horst // Soigneur

Even geen fiets meer. Even geen avondklok. Even geen eiwitten, koolhydraten en even geen druk om te presteren. Ja lieve mensen, het is oktober, de officiële zondigmaand voor wielrenners.

Na een lang en zwaar seizoen is er natuurlijk tijd voor ontspanning, in de vorm van een paar ferme danspassen op een met glas vertrapte dansvloer in een verdwaalde kroeg. In plaats van water temper ik nu mijn dorst met goudgele rakkertjes en ander alcoholhoudende consumpties. De avondklok maakt plaats voor de nachtklok. Niet elf uur op bed en slapen, maar tot in de late uurtjes meebléren met ‘this is love’ en stiekem erg je best doen om de danspasjes van ‘gangnam style’ onder de knie te krijgen.

Soms word ik ’s nachts badend in het zweet wakker. Meestal besef ik een klein momentje niet waar ik ben en begin ik te schreeuwen; ‘’Ik heb al een week niet getraind’’. Het zijn de afkickverschijnselen die horen bij de maand oktober. Net als het extreme hongergevoel dat mijn dagritme beheerst. De caloriearme producten maken plaats voor de caloriebommen van deze wereld. Patat-shoarma met iets teveel honingmosterdsaus zijn meer regel dan uitzondering en ook de herstelfrikadel speciaal, bamischijf, kipburger en zakken chips overleven het niet. Wanneer er een zak chips opengaat komt de bodemdrift boven, in principe ook een vorm van doorzettingsvermogen.

Toch heeft de fiets ook nog een klein aandeel in de zondigmaand, want wat doe je na een goed avondje stappen? Juist, dan trap je slingerend door het Friese polderlandschap je kater eruit. Man, waarom is het al bijna november?

Brend

Schaatsers die graag fietsen

Wed, 31 Oct 2012 10:47:27 +0100

door Irma Woud // Soigneur

Het mooie van schaatser zijn is dat je eigenlijk een multisporter bent. Immers, in de zomer doe je aan lopen, fietsen en inline skaten, en in de winter sta je niet alleen op het ijs, maar doe je ook aan MTB’en en pak je eens een spinningles mee (toen je nog geen jaarabonnement hoefde te kopen). Maar dat hier ook risico’s aan verbonden zijn heeft vriendlief vorig jaar aan den lijve ondervonden.

Het klinkt voor veel mensen gek, maar van schaatsen alleen krijg je geen conditie. Hooguit schaatsconditie, dat wil zeggen dat je gewend raakt aan de schaatshouding. Veel schaatsers doen daarom in de winter aan conditietraining in de vorm van fietsen of MTB’en, of als het echt te slecht is om naar buiten te gaan, in de sportschool door te gaan spinnen.

Zo deden we vorig jaar mee aan een MTB-tocht in Soest. Mooie route, lekker raggen door de bossen. Al gauw verloor ik mijn twee medefietsers uit het oog. Die waren elkaar wat aan het opjagen in een snel groepje. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik hen ineens weer voor me zag rijden na driekwart van de route. Wat was er gebeurd?

Een gladde boomstronk bleek de boosdoener. Je kon er met wat stuurmanskunst net langs rijden, maar wel met gevaar er vanaf te glijden. En dat was vriendlief dus overkomen, waardoor hij ten val kwam, en niet zo zachtzinnig ook. Die boomstronk gaf niet mee, zijn ribben evenmin. Gevolg: bijna twee maanden niet kunnen schaatsen. Fietsen ging met pijn en moeite als ie er maar eenmaal op zat. Maar ja, goed schaatsen kan alleen door vaak op het ijs te staan en die schaatshouding ging nu eenmaal niet. En dat in de periode waarin je tijden moet zetten om je voor diverse wedstrijden te kwalificeren. Einde seizoen dus. En dat al in november.

Deze winter hebben we ons tot nu toe beperkt tot rijden op de weg op de racefiets. Liever herfstblaadjes op asfalt dan gladde boomstronken in het bos. We zijn en blijven toch in eerste plaats schaatsers die graag fietsen.

Hemel

Tue, 30 Oct 2012 10:50:00 +0100

door Hans Stevens // Soigneur

Het is zondag één minuut over twaalf (12:01, 3:14 min.). Ik kan me niet herinneren dat ik de kerkklok heb horen slaan. Waar is die koster mee bezig? Of bestaan die niet meer, kosters? Wie trekt er dan aan de touwen tegenwoordig? Ik hou van kerkklokken, maar mijn St. Jozefkerk in Dongen is er niet meer, te gronde gericht door gemeenteambtenaren. Mijn rondje om de kerk dus ook niet meer.

Het is tijd om te vertrekken (Leaving time, 3:31 min.). Koga Miyata glimt. Mijn vader gaat ook mee. Hij vertelt me hoe ik dat fietscomputertje in moet stellen. Hij kocht het dertig jaar geleden, samen met zijn Koga Miyata, die nu mijn Koga Miyata is. Op de knopjes moet je hard drukken, anders doen ze het niet. Het voelt alsof ik het computertje van hem geleend heb, en ooit weer eens terug moet geven. “Pa, we gaan!” – “Ja, ik ben er, jongen!”.

We fietsen de stad uit. Voorbij de Galderse Meren. We verdwijnen (Disappear, 3:19 min.), en komen nooit meer terug! Het voelt goed maar vreemd om hier samen met hem te fietsen, in onze Raleigh- en Once-outfits. We hebben helemaal nooit samen gefietst zo, misschien daarom. Wel ernaar gekeken, naar het fietsen. Vooral de voorjaarsklassiekers, elke zondag in maart en april. Niet altijd vanaf dezelfde bank, maar vorig jaar wel. Toen streden we voor de tv allebei voor Lars Boom. Die zou er nog wel eentje gaan pakken voor het zover zou zijn, klasbak uit het veldrijden; daar waren ze beter af zonder (Better off without, 2:39 min.) hem, wisten wij. Helaas, Lars deed het nog niet.

(Niet vertelde mooitjes (Untold pretties, 3:44 min.) suizen door mijn hoofd, terwijl we Ulicoten voorbij stuiven. Het is verleidelijk om ze hier en nu neer te pennen. Mooie verhalen vanaf die bank van mijn vader. Maar ik zie ervan af, ze moeten onverteld blijven. Ze waren er wel.)

Bij Hoogstraten knallen we bijna op twee auto’s, die op hun beurt op elkaar geknald zijn. De mensen uit die auto’s staan erbij en kijken ernaar. Ze glimlachen, en vertellen elkaar anecdotes van wonderlijke gebeurtenissen, terwijl ze de schadeformulieren in vullen. Het is een sprookjesachtig mooie dag. We kijken even, maar laten de situatie en de schade achter ons (After the damage, 4:34 min.). We hebben dorst gekregen, en verlangen ernaar aan te leggen bij een terras van een voor het Belgische platteland typische uitspanning, waarover Michel Wuyts zo mooi kan vertellen.

Onze fantasie is beter dan de waarheid (Better than the truth, 3:04 min.) die we hier tegenkomen. Het duurt nog vele kilometers voordat we ons kunnen zetten bij een boerderijachtig café in de buurt van Loenhout, en beginnen te drinken. We wanen ons Betty Ford (Betty Ford, 3:00 min.) aan het begin van haar alcoholverleden. Ze smaken ons goed, de Corsendonks, de Chimays, de Westmalles. We praten met elkaar, en beschouwen onze geliefde wielersport, en walging en afkeer strijden bij ons beiden om voorrang als we het hebben over het ramptoerisme van het USADA-rapport. Een tijdperk van depressie (Depression era, 3:52 min.) vangt aan, voor het wielrennen, maar ook voor onze thuisreis. We moeten nog terug naar Breda, en da’s nog zeker 25 kilometer.
We zien bliksem, en onweer van de hitte dondert in de verte (Heat lightning rumbles in the distance, 4:17 min.). We fietsen erheen. Niks geen melkzuur, niks wachten op het moment suprème! Voor mijn ogen danst een klein sterretje. Ik ga steeds harder, ik probeer het sterretje in te halen. Ik trap en ik fiets en ik ga. Ik waan me Erik Dekker bij zijn derde etappezege in de Tour de France van 2000 in Lausanne, sprintend, eerst tegen Mario Aerts, en net even later tegen het complete peloton met Erik Zabel voorop. Ik win! Ik hoor Mart Smeets tegen co-commentator Erik Breukink roepen: “Die Duitsers naast ons zitten te kijken. Ik mag niet lachen, of mag ik wel even lachen?” En Breukink: “Ja lach jij maar even!” Dan trekt een zwart vlak trekt zich op voor mijn ogen, en ik zie nog net het sterretje richting hemel bewegen. ‘Kom terug, kleine ster!’ (Come back, little star, 5:01 min.) roep ik tegen beter weten in, en knal op een overstekend varken dat mij op zijn roze rug naar huis draagt.

Ik word vijftien dagen later wakker, en ik zie gladiolen. Koga Miyata staat te glimmen in de gang. Alles is goed, maar het fietscomputertje staat op een maximum gehaalde snelheid van 82 km/h. “Hemels!”, denk ik, en wil opstappen en vertrekken (Fifteen days (Leaving time again), 5:02 min.).

En nu iedereen op naar de platenwinkel om de nieuwe cd van Patterson Hood aan te schaffen!

Hans

Deze post verscheen ook op ikdoehetmyway.nl een website over mobiliteit

Vélo -Adventures of the peloton Een mooi boek van Andrew...

Mon, 29 Oct 2012 16:00:13 +0100

Vélo -Adventures of the peloton

Een mooi boek van Andrew Smith.

Cycling was mythical, but it survived its visibility.

In ‘Vélo’, it becomes a visible myth.-Tim Krabbé

In gelimiteerde oplage te krijgen hier.

Post van René!

Wed, 24 Oct 2012 17:32:10 +0200

Post van René!

Kaartje van de Rapha Cycle Club bus!

Wed, 24 Oct 2012 17:30:00 +0200

Kaartje van de Rapha Cycle Club bus!

Ansichtkaart van mister BlueOn bike Paul en de weledele dame...

Wed, 24 Oct 2012 17:28:00 +0200

Ansichtkaart van mister BlueOn bike Paul en de weledele dame Astrid.

En toch …

Wed, 24 Oct 2012 11:51:00 +0200

Het wielrennen is totaal
verrot, zo zeggen ze
alom

en toch

blijft het heerlijk
fietsen

met dat zomers
najaarsbriesje

met het geknisper
van die goudgele
bladeren

op de Heiweg
en de Bukel

op de Cauberg
en de Steeg:

hier waaien
de mooiste dromen
hoofd & benen
leeg

Miel Vanstreels

www.fietsvarianten.nl
http://fietsvarianten.blogspot.nl

Soigneur

Alles is fiets

Waarom waarom

emilymaye: cross crusade. portland, oregon 2012.

Modder

Herfstoverpeinzingen

Bill Fucking Murray

Episode 5 of Behind THE Barriers’ third season! “Behind...

Fietsdiploma

"Ik heb al een week niet getraind"

Schaatsers die graag fietsen

Hemel

Vélo -Adventures of the peloton Een mooi boek van Andrew...

Post van René!

Kaartje van de Rapha Cycle Club bus!

Ansichtkaart van mister BlueOn bike Paul en de weledele dame...

En toch …

Behind THE Barriers Season III Episode 4

Behind THE Barriers Season III Episode 4

Behind THE Barriers Season III Episode 3

Behind THE Barriers Season III Episode 3

Behind THE Barriers Season III Episode 2

Behind THE Barriers Season III Episode 2

Behind THE Barriers Season III Episode 1

Behind THE Barriers Season III Episode 1