door Brend van der Horst // Soigneur



Even geen fiets meer. Even geen avondklok. Even geen eiwitten, koolhydraten en even geen druk om te presteren. Ja lieve mensen, het is oktober, de officiële zondigmaand voor wielrenners.

Na een lang en zwaar seizoen is er natuurlijk tijd voor ontspanning, in de vorm van een paar ferme danspassen op een met glas vertrapte dansvloer in een verdwaalde kroeg. In plaats van water temper ik nu mijn dorst met goudgele rakkertjes en ander alcoholhoudende consumpties. De avondklok maakt plaats voor de nachtklok. Niet elf uur op bed en slapen, maar tot in de late uurtjes meebléren met ‘this is love’ en stiekem erg je best doen om de danspasjes van ‘gangnam style’ onder de knie te krijgen.

Soms word ik ’s nachts badend in het zweet wakker. Meestal besef ik een klein momentje niet waar ik ben en begin ik te schreeuwen; ‘’Ik heb al een week niet getraind’’. Het zijn de afkickverschijnselen die horen bij de maand oktober. Net als het extreme hongergevoel dat mijn dagritme beheerst. De caloriearme producten maken plaats voor de caloriebommen van deze wereld. Patat-shoarma met iets teveel honingmosterdsaus zijn meer regel dan uitzondering en ook de herstelfrikadel speciaal, bamischijf, kipburger en zakken chips overleven het niet. Wanneer er een zak chips opengaat komt de bodemdrift boven, in principe ook een vorm van doorzettingsvermogen.

Toch heeft de fiets ook nog een klein aandeel in de zondigmaand, want wat doe je na een goed avondje stappen? Juist, dan trap je slingerend door het Friese polderlandschap je kater eruit. Man, waarom is het al bijna november?


Brend