door Irma Woud // Soigneur

Het mooie van schaatser zijn is dat je eigenlijk een multisporter bent. Immers, in de zomer doe je aan lopen, fietsen en inline skaten, en in de winter sta je niet alleen op het ijs, maar doe je ook aan MTB’en en pak je eens een spinningles mee (toen je nog geen jaarabonnement hoefde te kopen). Maar dat hier ook risico’s aan verbonden zijn heeft vriendlief vorig jaar aan den lijve ondervonden.

Het klinkt voor veel mensen gek, maar van schaatsen alleen krijg je geen conditie. Hooguit schaatsconditie, dat wil zeggen dat je gewend raakt aan de schaatshouding. Veel schaatsers doen daarom in de winter aan conditietraining in de vorm van fietsen of MTB’en, of als het echt te slecht is om naar buiten te gaan, in de sportschool door te gaan spinnen.

Zo deden we vorig jaar mee aan een MTB-tocht in Soest. Mooie route, lekker raggen door de bossen. Al gauw verloor ik mijn twee medefietsers uit het oog. Die waren elkaar wat aan het opjagen in een snel groepje. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik hen ineens weer voor me zag rijden na driekwart van de route. Wat was er gebeurd?

Een gladde boomstronk bleek de boosdoener. Je kon er met wat stuurmanskunst net langs rijden, maar wel met gevaar er vanaf te glijden. En dat was vriendlief dus overkomen, waardoor hij ten val kwam, en niet zo zachtzinnig ook. Die boomstronk gaf niet mee, zijn ribben evenmin. Gevolg: bijna twee maanden niet kunnen schaatsen. Fietsen ging met pijn en moeite als ie er maar eenmaal op zat. Maar ja, goed schaatsen kan alleen door vaak op het ijs te staan en die schaatshouding ging nu eenmaal niet. En dat in de periode waarin je tijden moet zetten om je voor diverse wedstrijden te kwalificeren. Einde seizoen dus. En dat al in november.

Deze winter hebben we ons tot nu toe beperkt tot rijden op de weg op de racefiets. Liever herfstblaadjes op asfalt dan gladde boomstronken in het bos. We zijn en blijven toch in eerste plaats schaatsers die graag fietsen.