door Jan Baas // Soigneur

Het is begin oktober als ik dit schrijf, een mooi moment om even terug te blikken op het afgelopen seizoen.Iets dat me het afgelopen jaar echt opviel, was het grote aantal mensen dat naar de bergen ging om een hele hoge en liefst behoorlijk zware berg te beklimmen. Vooral Alpe d’Huez en de Mont Ventoux waren populair.

Dit betreft niet alleen mensen die dat al jaren doen, maar ook mensen die eens een ‘echte berg’ willen beklimmen. Daar zaten rare vogels tussen, bijvoorbeeld die ene die Alpe d’Huez zo vaak mogelijk wilde beklimmen (en daarbij een stevig overgewicht mee moest zeulen). Na een beetje doorvragen, hij zat niet goed op zijn fiets, bleek dat hij de hele winter een paar keer per week een uur in een barometerkamer had gezeten om zo op hoogte te kunnen trainen. Pas twee weken voordat hij naar de Alpen ging zat hij voor het eerst op zijn racefiets. Dat trainen gebeurde dus niet op de racefiets, maar op een hometrainer: zo’n ding waar je helemaal rechtop zit met één aangedreven wiel. Ik weet niet hoe het is afgelopen, maar ik heb er een zwaar hoofd in.

Veel mensen willen iets bijzonders doen, bijvoorbeeld een marathon uitlopen of een berg beklimmen (met een racefiets). Dat moet dan liefst een berg zijn die aanspreekt zoals de Mont Ventoux of Alpe d’Huez en niet iets relatief onbekends als de Mortirolo. Het gaat hun niet om een goede tijd, maar om het boven komen, de tijd is onbelangrijk (en de gebruikte versnelling ook, als het maar licht is). Ook bij bijvoorbeeld de Rotterdam marathon zijn er ieder jaar meer finishers, maar juist minder mensen die de marathon binnen de drie uur lopen. Een en ander beperkt zich overigens niet alleen tot wielrennen of marathonlopen. Neen, zelfs Tv-presentatoren moeten zo nodig het Kanaal over zwemmen.

Het gaat erom dat het aanspreekt, hoe je er komt en of je er onderweg van kunt genieten is onbelangrijk. Bij de Mont Ventoux is dit wel erg opvallend, die moet vanuit Bedoin beklommen worden. Opvallend, want als je in Bedoin start, daarvandaan de Col de Murs neemt, doorgaat naar de Col de Venasques, dan door de Gorges de la Nesque, door naar Sault en naar Chalet Renard en tenslotte terug naar Bedoin heb je een onwaarschijnlijk mooie tocht gereden die in hoogtemeters zeker vergelijkbaar is met het beklimmen van de Mont Ventoux vanuit Bedoin. Maar kennelijk niet heroïsch genoeg!?

Waar komt die drang om iets aansprekends te doen vandaan? En het moet dus vooral aanspreken bij het grote publiek, dus moet het een bekende berg, marathon of zwemtocht zijn. Je grenzen leren kennen of verleggen? Dat kan thuis ook en als je dan toch ver weg wilt, is de eerder aangehaalde Mortirolo een veel beter uitgangspunt. Of niet? Op een verjaardag kunnen vertellen hoe zwaar het uitlopen van een marathon of het beklimmen van Alpe d’Huez is, doet het beter dan een beklimming van de Mortirolo. “Welke berg heb je beklommen?”  

Persoonlijk vind ik een 800 meter lopen binnen de 2 minuten indrukwekkender dan het uitlopen van een marathon in zeg vijf uur. Maar dat scoort dus niet. “Dat is toch twee rondjes op een atletiekbaan?” Heb je je daar suf voor getraind? Al met al is het in de kern iets van jezelf willen bewijzen, maar wel tegenover anderen. Dat kan nog in de sport. Met veel verbeelding waan je je Schleck tijdens je beklimmingen en daar mogen we best blij en trots op zijn. Maar voor de mensen die nadenken over wat ze komend jaar voor bijzonders willen gaan doen: denk eens aan de Mortirolo of de Angliru. Bij het grote publiek moet je dat uitleggen, maar bij de kenners tel je ineens helemaal mee.

Oh ja, ik heb dit jaar zelf een halve triatlon gedaan, de tijd durf ik hier niet op te noemen…