door Sander Martijn Baart // Soigneur

Daar in de verte ligt ze, haar toppen wit beschilderd, de hele week kijkt ze mij al aan.  Als je op haar flanken rijdt, zie je aan de oostkant de kerktoren van het idyllische dorpje liggen, langs de rivier waar de boten kalm afdrijven. Het mooiste uitzicht van mijn weekend. Op zondag mag ik haar bestrijden, monster dat ze is. Meestal zit ze aan het einde van mijn rit, dus eerst afzien en dan ineens doemt ze op.

Ik kan haar uit mijn hoofd optekenen: het viaduct onderdoor, de haarspeldbocht naar links, nu nog met grote snelheid en dan begint ze. Ik hou mezelf voor niet onder de 20 kilometer per uur te komen; dus vlieg ik erin met hoge snelheid. Toeristen, zondagsrijders ik vlieg ze voorbij, in mijn hoofd bedenk ik hoe ze schuimbekkend naar boven gaan en dan mij voorbij zien vliegen. In mijn hoofd beeld ik mij in dat ik de Tourmalet beklim, groots en machtig de hoogste col in de wijde omgeving.

Ik ga op de pedalen staan, het dansen begint. De teller zakt, mijn hartslag stijgt. “Wat ben je toch een secreet”, denk ik bij mijzelf. “Maar nooit dat jij het van mij wint!” De klim is kort maar steil, het lukt mij toch elke keer weer, slokje water aan de top en dan de afdaling in. De zondag kan nu echt beginnen

Ik heb je weer bedwongen, jij machtige Van Brienenoord.