door Hans // Soigneur

In Genève waren onze wegen samengekomen; ik was er vanuit Rotterdam naartoe gefietst en vier fietsvrienden vanuit Parijs. Gezamenlijk zouden we door de Alpen naar Nice fietsen. Onze bijeenvoeging hadden we die avond gevierd met een enthousiaste hoeveelheid bier. Vriend Ivo had zich in eerste instantie wat aan de discussie onttrokken en vooral met z’n neus in de Michelinkaart gezeten. Zodoende was hij gekomen tot een, naar het zich liet aanzien, aantrekkelijke en niet al te zware eerste etappe richting Albertville. Daarbij zouden we alvast wat hoogtemeters kunnen maken. “Om er een beetje in te komen”, zoals Ivo het verwoordde. Want we waren alle vijf nog onbekend met het zwaardere klimwerk. Twee jaar eerder, in nagenoeg dezelfde samenstelling, hadden we weliswaar een tochtje gemaakt door de Ardennen, van Maastricht naar Parijs, maar toen vooral oog gehad voor de lokale trappistenbieren en veel minder voor de uitdagingen op sportief gebied die het Belgische en Noord-Franse landschap de fietser biedt. Groentjes waren we.

Met de broodjes kebab van luttele uren eerder nog iets te hoog in het spijsverteringsgestel verlieten we rond tien uur de jeugdherberg en fietsten al vrij snel de laatste buitenwijk uit. Het door Ivo aangekondigde klimmetje diende zich na het passeren van de Zwitsers-Franse grens direct aan. Al in de eerste kilometer viel de groep, als gevolg van de wetmatigheid der zwaartekracht, uiteen. Het begin was nog te doen, maar weldra gaf mijn teller vijf kilometer per uur aan. Van de twee koplopers geen spoor. Onder mij daarentegen hoorde ik het zware gevloek van Ivo. Toen ik enkele minuten later een paar haarspeldbochten omlaag kon kijken zag ik hem lopend met zijn fiets aan de hand, en nog steeds krachttermen en nare verwensingen uitslaand, de hoogte bedwingen. Hij was niet de enige die afzag. Mijn in aantal toch niet geringe rondjes langs de Rotte bleken een ruimschoots onvoldoende voorbereiding op de zelfkastijding die zich hier aan het voltrekken was. Een mengsel van zonnebrand en zweet bestookte mijn ooghoeken als een hinderlijk insect en, of ik nu op het zadel zat of staand probeerde te fietsen, het rond krijgen van de pedalen vroeg om een inspanning die ik nog nooit van mijn leven had geleverd.

Op pijnlijke wijze met het begrip stijgingspercentage bekend geworden, kwam ik volledig buiten adem en hevig zwetend aan op de top. De koplopers waren inmiddels hersteld en deden opvallend alsof er niks aan de hand was. Uiteindelijk kwam ook Ivo zigzaggend de laatste meters omhoog. Eensgezind constateerden we dat de ervaring van het afgelopen uur niet overeenstemde met ons idee van de Alpentocht. En hoewel we tijdens de beklimming de goden meerdere malen hadden vervloekt, leverden we vervolgens onbewust het ultieme bewijs voor de evolutietheorie. Fietstassen werden opengeritst en overtollige bagage als kettingsloten, reserve-plaksetjes en literatuur werd vol overgave in de prullenbak gemikt. Volstrekt conform de ideeën van Darwin legden wij ons ter plekke toe op onze voornaamste taak - het opfietsen van een berg - daarbij niet ter zake doende elementen van ons afwerpend.

Nadere bestudering van de kaart leerde ons dat het leed dat we onszelf hadden opgelegd een naam had; le Mont Salève (enkele dagen later en een ruime 200 kilometer zuidelijker raakten we in gesprek met een kennelijk in de regio bekende Amerikaan op een ligfiets en deden, nog steeds geplaagd door een vreemdsoortige verontwaardiging, ons beklag. Bij het horen van de woorden Mont Salève zuchtte hij, knikte instemmend met zijn hoofd en sprak een herkenbaar “Oh yeah, that’s a fucker.” Bovendien wist hij ons te vertellen dat de berg ooit het vaste trainingsparcours vormde van Richard Virengue . Doping of niet; onze waardering was groot). Het uitzicht maakte evenwel veel goed. Genève leek een Legodorp en de zestig meter hoge fontein in het meer werd vanaf deze hoogte gereduceerd tot een pisstraaltje. Maar ofschoon dit panorama ons in enige vervoering bracht, overheerste toch vooral de angst voor wat nog in het verschiet lag. Wellicht zouden we ons programma, dat bestond uit ons slechts middels de beeldbuis bekende bergen als de Galibier en Bonette, beter kunnen herzien. Uiteindelijk hebben we dat niet gedaan. En het bleek ook niet nodig, want de waanzin die we voorgeschoteld kregen op de Mont Salève hebben we daarna niet meer meegemaakt.