door Rork Steijn // Soigneur

FREIRE GOMEZ Oscar, de eerste keer dat ik van hem hoorde is alweer een aantal jaar geleden. Ergens eind vorige eeuw. Mijn zusje was toen nogal gecharmeerd van Spaanse wielrenners. Het was nog voordat ze die ene Italiaan tegen het lijf liep, maar dat is een ander verhaal.

Ze volgde sinds jaar en dag de mannelijke proftennissers. Met plakboeken vol knipsels en foto’s. Maar van de een op de andere dag had ze het ineens over wielrennen en ene Oscar. Oscar dit en Oscar dat. “En hij fietst ook nog eens behoorlijk, hoor.” Tuurlijk, dacht ik, er worden wel meer mannetjes tweede bij het wereldkampioenschap onder 23 jaar en niet allemaal worden het grote renners. Zuslief voorspelde in zijn geval echter een grootse toekomst binnen de wielersport. Na een tijdje niets meer van Oscar vernomen te hebben, vroeg ik aan haar hoe het met hem ging. Oscar was een beetje aan het sukkelen met zijn gezondheid, alhoewel het beter ging met hem en hij tot ieders verbazing was geselecteerd voor het WK. En daar gebeurde het schijnbaar onmogelijke. Met een minimaal aantal koersdagen werd Oscar wereldkampioen. Een eendagsvlieg. Kan gebeuren natuurlijk. Daar horen we nooit meer wat van. Mijn zus hield vertrouwen en Oscar kwam naar de Rabobank. De rest is eigenlijk geschiedenis. Nog tweemaal werd hij wereldkampioen, hij won klassiekers, zegevierde in etappes en droeg menig leiderstricot. Oscar bleef Oscar, een leuke, ingetogen gast met rappe benen. Okay, hij vergat weleens zijn schoenen, hoe laat de start was of hoever nog naar de finish. That’s Oscar!

Niets mooiers om te zien dan hoe hij zich, meestal in zijn eentje, in een massasprint wist te handhaven. Laverend en springend van wiel naar wiel. Oscar bij de vlag van de laatste kilometer rond de 50ste positie? Geen nood! Voor je het wist, zat hij vooraan. Kijk maar eens naar beelden op YouTube, het maakt niet uit welke koers. Daar gaat hij! Machtig om te zien. Het is slechts weinigen gegeven om je zo te bewegen in een voortrazende meute. Er is er maar een die het beter kan dan Oscar en dat is Cavendish. Ik denk dat Cav al die filmpjes op YouTube heeft zitten bekijken. Gluren naar de kunsten van Oscar.

En nu is er een eind aan gekomen. No more Oscarito. Je hoort het hem zeggen, met zijn zachte stem. Hij zei het zondag na afloop zelf, met een vette glimlach: “I’m finished!”

Mijn zus en ik, we zullen hem missen. Oscar, bedankt!