door Eric van Steijn // Soigneur

Je denkt er komt geen einde aan, maar dan ineens is het zover. De sportzomer is voorbij. En geen moment te vroeg!

We hebben hier in Nederland, tot nu toe, geen fijne zomer gehad. Telkens als ik dacht: “Ha fijn, lekker fietsen”, kwam het met bakken uit de hemel vallen. Zat ik weer achter het glas te koekeloeren of ik een helder plekje aan de hemel kon ontwaren. Of op een weersite te zoeken naar het moment op de dag -dat ook nog eens met mijn spaarzame vrije tijd moest samenvallen - dat het net lang genoeg droog was om zorgeloos op de fiets te stappen.

Ik stond ingeroosterd voor het geven van 8 buiten-fietstrainingen op verschillende donderdagavonden. Op twee ervan regende het de hele avond, op twee andere avonden zijn we onderweg tot op het bot zeiknat geregend en op de drie daarop volgende avonden had het van tevoren zo hard geregend dat een waterfiets de enige optie was. Slechts één keer was het aangenaam zomeravondweer. Het voordeel was wel dat er extra van genoten werd.

Enne, sport is leuk, maar teveel sport… Pfff. Nodeloos voetbal op Europees niveau. Ik word er niet warm van. Helaas geldt dit ook voor de Nederlandse inbreng bij de Tour de France. Mijn collega vroeg me op welke plaatsen de Hollandse toprenners zouden eindigen in deze Tour. Ik voorspelde hem dat ze al lang en breed thuis zouden zitten op het moment van de waarheid. Hoongelach viel mij ten deel, maar we weten nu beter. Gelukkig ‘hou’ ik van SKY en was ik ten tijden van de Tour in Engeland, alwaar het water ook met badkuipen vol uit de lucht kwam vallen. Ik dreef daar mee op de Engelse wielereuforie. Misschien maar eens een emigratiebeurs bezoeken.

Gelukkig wel veel ‘Oranjemoois’ op de Olympische Spelen. Had ik na de eerste dag nog een bittere Vino-smaak in de mond, dat werd fijn weggespoeld door een Vos in een drijfnat doorkijk-snelpak! Een overwinning waarvoor de zon zelfs tevoorschijn kwam. 17 dagen lang het ene na het andere mooie fietssport-moment, soms tragisch, soms dramatisch, soms heroïsch en heel soms van een eeuwige schoonheid.

Een lange zit, maar aan alles komt een einde. Zo ook aan de Spelen en dus de sportzomer, want ik geniet toch het meest van het begin van het sportnajaar. Naarstig speur ik het web af naar de aankondigingen. Waar kan ik al terecht? Vorig jaar moest ik er voor naar Engeland, maar dit jaar zoek ik het dichter bij huis. De eerste cyclocrosswedstrijd/tocht van het seizoen! Mijn fietspassie gaat uit naar een CX fiets en een vette ondergrond. Stiekem ben ik al een paar maal op de CX weg geweest in plaats van op mijn racefiets. Met als gevolg dat mijn armen onder de krassen zitten van overhangende takken. Want een natte zomer vinden de bramenstruiken wel erg lekker. Wie als eerste een dergelijk overwoekerd pad induikt, moet de consequenties aanvaarden. Ik ben er klaar voor, het sportnajaar!

Eric van Steijn