Wat is de eigenlijk de motivator onder wielrenners? Is het het gewicht van de fiets, of misschien zelfs het gewicht van de berijder? 

In onze nog steeds groeiende en gelukzalig makende fiets wereldje, lijkt het een trend te zijn, nieuw enthousiast beginnende fietsers die blijken ergens te hebben vernomen dat je jezelf niet zo serieus moet nemen, en dat je het best een fiets kunt scoren die aan de eerste prio’s voldoet van fietsen, en waarbij vooral pracht en praal uit den boze is en niet bijdraagt aan je prestatie?!

Dan terug denkend aan mijn eerste racer, zo’n 30 jaar geleden, een Gios Torino, welke ik trots als een pauw door de landerijen van het Brabantse land stuurde, elk boerderijtje en elk voorbij vliegende buizerd spottend en waarbij ik en elke vrije minuut spendeerde op mijn Gios of in ieder geval met mijn Gios om deze weer wat extra op te kallefateren en zo mooi mogelijk weer de weg op te sturen.

Nu, jaren later besef ik me dat dit de fundering moet zijn geweest voor mijn eeuwig durende fiets passie, het bereiden en berijden van mijn Italiaanse raspaardje heeft me constant vooruit gestuwd, en doen verlangen naar kilometers en mooier materiaal. Nu kan je zeggen dat je dan een “hebbert” bent, maar gelukkig kan ik er ook van genieten als ik een andere fietser tegenkom met een raspaardje besiert met mooi materiaal, en zal ik het ook zelden nalaten om er dan ook iets van te zeggen. 

dus, kijk je naar de voorbij flitsende racers met hun hypermodern gekleurde lycra pakjes en wil je daardoor ook beginnen met de geweldige fiets sport, kijk dan niet in de grijze brei tussen je oren, maar luister naar hoe je hartje sneller klopt wanneer jij jou italiaanse liefde ontmoet, een fiets is niet een ding wat je verdient, een fiets is wat je jezelf gunt en een motivator voor jarenlang geluk en plezier.  ”veniamo a te, come per le strade del nostro paese!”