door Jan Baas // Soigneur

Doping en wielrennen hebben een behoorlijk vaste relatie met elkaar. Vrijwel ieder jaar worden er ook meerdere renners “betrapt” op het gebruik van doping zoals dat dan heet. Schleck is wel het meest recente voorbeeld (maar wie gebruikt nou een vocht afdrijvend middel in de Tour de France?).

Nu ben ik tegen doping, maar als er een product is dat echt heel goed werkt en je kunt het niet vinden, zoals met EPO jarenlang het geval was, dan ben je wel naïef als je denkt dat het niet wordt gebruikt, en niet alleen in het wielrennen!

Doping gebruik komt  in essentie neer op het overtreden van een regel uit een uitgebreid reglement  om daar jezelf of je ploeg een voordeel mee te geven tegenover anderen. Als je in het voetbal een regel uit een uitgebreid reglement overtreedt en je haalt een tegenspeler neer om daarbij je ploeg of jezelf een voordeel te geven heet dat een professionele overtreding. Dat er bij zo’n professionele overtreding  een behoorlijke kans bestaat op het toedienen van (zwaar) lichamelijk letsel (ik heb na een minuut of 10 de WK-finale Spanje-Nederland uitgezet, als ik wil kijken naar full-contact karate zet ik dat wel aan) speelt kennelijk geen enkele rol. In het allerergste geval krijg je een rode kaart en een paar wedstrijden schorsing. Ik heb daarbij nog altijd het gevoel dat dit niet helemaal in verhouding is. Je kunt dan uiteraard argumenteren dat de doping gebruiker dat met voorbedachten rade doet en de voetballer dat doet als het moment zich voordoet. Maar ook dat klopt niet; onze eigen Koeman (Ronald) heeft al eens uitgelegd dat als je weet dat een spits een wat gammele enkel heeft je er een paar keer tegenaan moet schoppen tijdens de wedstrijd. Dat zou je ook met voorbedachten rade kunnen noemen. We kunnen dan ook rustig stellen dat de Duitse televisie het voetballen ook niet meer uit zou moeten zenden.