door Irma Woud // Soigneur

Doodsangsten stond ik uit. Eerst al in de steile straten van Potenza, waar ik met de nodige hulp nog zonder kleerscheuren uit gekomen was, maar San Fele was te veel gevraagd.

Argeloos reed ik verder het dorp in om een gestrande fietser op te pikken. Om vervolgens de straat steeds smaller te zien worden (en mijn Peugeot Expert bus steeds breder) met als eindpunt een pleintje: het Piazza Garibaldi. Nog steeds zonder kleerscheuren trouwens. Tot ik de bus even om wilde draaien (de enige weg terug was opnieuw door die smalle straat) en de witte kerkmuur over het hoofd zag… De gestrande fietser is me uiteindelijk komen redden, maar kwam de smalle straat terug ook niet zonder krassen door. Lag het dus toch niet alleen aan mijn chauffeurskunst.

Want dat was mijn rol in deze Italiaanse week; de bagage vervoeren van de vijf fietsers die van Rome naar Bari gingen rijden. Ik reed de bagage naar het volgende hotel en stapte dan op mijn fiets om hen tegemoet te rijden. Tenminste, als de auto niet meer nodig was. In de etappe naar Potenza strandde één van de mannen met twee gebroken spaken en was de auto dus nodig om hem op te halen.

Ook de eerste dag kreeg ik een telefoontje. Aan de hitte moest nog gewend worden en het ging niet meer met één van hen. Of ik hem tegemoet kon rijden zodat hij het laatste stuk de auto kon nemen en ik kon fietsen. Dat leek simpel: gewoon de bergpas overrijden en wisselen van positie. Maar de praktijk was anders. Na een paar kilometer stuitte ik al op een afzetting: Strada Chiusa. Ja, ja, in mijn beste Italiaans betekent dat volgens mij dat de weg is afgesloten. Maar een tegemoet komende auto sprak andere taal, dus hup erlangs. Tot weer enkele kilometers verder een verbodsbord stond. Tsja, dat is toch wel heel duidelijke taal. Vraag was nog of de fietsers er dan wel door konden.

Na heel wat heen en weer getelefoneer vond ik uiteindelijk een andere route. Onverhard volgens de TomTom. Kon wel volgens Italiaanse bronnen van de mannen fietsers. Ik heb het geweten: een vijftal kilometers hobbelen over een stenige onverharde bergweg was mijn deel. Om maar niet te spreken van de tijd die me dat kostte. Drie uur na het telefoontje stond ik eindelijk bij de fietsers. De onfortuinlijke is dezelfde onverharde weg terug gegaan terwijl ik de 20km lange beklimming voor mijn rekening nam. Om er in de afdaling (de bewuste afgesloten weg die pas op de top stond aangegeven) achter te komen dat ik met wat brutaliteit de bus hier prima langs had kunnen sturen.

Het woord Chiusa zijn de fietsers later nog een keertje tegen gekomen. Een weg die nieuw aangelegd leek en op geen kaart te vinden was. Evenmin op de GPS. Maar prima te fietsen. En ook met de auto kwam ik Chiusa nog tegen, maar gelukkig deze keer met omleidingsroutes. Wel zo makkelijk.

Van Rome naar Bari op de fiets in juli. Elke dag zo’n 120 km afleggen bij temperaturen van 35 graden of meer. Toen de fietsers dat in een pauze vertelden aan een serveerster die een beetje Frans sprak vroeg die dan ook vol verbazing: ‘Pourquoi?’ Een vraag waar alleen de ware fietsliefhebbers antwoord op kunnen geven. Ondanks en dankzij de Italiaanse toestanden (heerlijk eten!) was het een prachtige tocht.