door Eric Mijnster // Soigneur



“Mijn lichaam die wilde niet, maar die kop die zei godverdomme je gaat naar die finish toe”. Kenny van Hummel was finaal naar de filistijnen toen hij tijdens de Tour de France van 2010 net op tijd over de streep kwam in Verbier. Hij nuanceerde zijn gevoel met woorden als ‘kloten’ en ‘knokken’. Verder noemde hij het woord karakter. De sprinter voelde zich héél slecht, maar zijn doel om in Parijs te finishen kon hij nog steeds bereiken.
Als ik zelf op de fiets zit hou ik geen rekening met de tijd. Ik hoef ook geen streep over om een fietstocht te beëindigen. Als ik drie weken naar Frankrijk ga, kom ik er om te ontspannen en laat ik het van de dag afhangen of ik op mijn tweewieler stap. Ik hoef ook niet te sprinten voor een podiumplaats. Sterker nog, de medailles die ik krijg voor het rijden van een rit worden ook in ontvangst genomen door duizenden andere fanaten. Voor de meeste prijzen in mijn prijzenkast heb ik zelfs zelf betaald. Toch begrijp ik exact wat er zich in die kop van Kenny van Hummel afspeelde en zou ik, wellicht in andere woorden, precies hetzelfde gezegd kunnen hebben. Afstappen? Geen denken aan.

Ik kan me echt héél slecht voelen op mijn fiets. Soms voelt het alsof mijn longen opgeblazen boterhamzakjes zijn die elk moment kapotgeslagen kunnen worden. Soms voelen mijn kuiten als opgerekte elastieken waarvan de spanning balanceert op het moment van scheuren. Soms voel ik me zo leeg dat ik het idee heb dat het geen enkele zin heeft om me als orgaandonor op te geven, simpelweg omdat er niets te vinden is binnenin mijn lichaam. Soms heb ik het idee dat ik zoveel melkzuur produceer dat, als ik een vrouw zou zijn en een kind zou baren, ik het telg niets anders te bieden heb dan zure moedermelk. Het meest waarschijnlijke is dat alles samenvalt. Op zo’n moment voel ik me zo slecht dat ik het stadium van heroïek allang ben gepasseerd en dat mijn gedrag beter te beschrijven is met woorden als idioot en krankzinnig. Toch ben ik het zelf die telkens weer op mijn fiets stapt. En als ik dan eenmaal op mijn fiets zit, kan ik me nog zo slecht voelen; ik stap niet af.

Vastberadenheid is een vreemde eigenschap. Het helpt me om mijn doelen te bereiken en de grens telkens weer op zoeken. Ook op de fiets. Ook mijn lichaam heeft inmiddels door dat vastberadenheid diepgeworteld zit in mijn persoonlijkheid, en het moge duidelijk zijn dat hij dat niet altijd waardeert. Mijn lichaam komt regelmatig in conflict met mijn persoonlijkheid. Als het oorlog is tussen beide blijft mijn verstand neutraal en bepaalt de weg die ik bewandel, of fiets, welke van de twee aan het langste eind trekt. Tot nog toe heeft mijn vastberaden persoonlijkheid het altijd gewonnen van mijn fysieke pijn. En geen haar op mijn hoofd die in de toekomst aan afstappen zal denken. Ik geloof dat ze daar een woord voor hebben. Karakter.


Eric Mijnster
www.gespletenasfalt.nl