door Hans // Soigneur



Wat is toch het stofje in het menselijk brein dat die panische toestand veroorzaakt als men internationaal met de trein reist? Hoewel het nog zeker een kwartier duurt voordat de trein überhaupt zal vertrekken, ontstaat een massale stress die z’n weerga niet kent. Met de koffers in de hand en zich slechts bewust van zijn eigen vierkante meter lijkt de mens gebrand op één ding: het bereiken van de zitplaats. Elke keer als ik na een fietstocht via Parijs huiswaarts reis en moet overstappen op Gare du Nord voltrekt zich dit circus. Ik heb inmiddels geleerd dat het het handigst is om mijn fiets verticaal tegen een dichte treindeur aan te zetten en ernaast plaats te nemen op een uitklapstoeltje. Die positie biedt de beste bescherming voor mijn geliefde vakantiefiets tegen (wat soms lijkt op de blinde woede van) mijn medereizigers. 

Een interessant gegeven in deze context is dan ook dat de zitplaatsen in de Thalys gereserveerd en dus individueel toegewezen zijn. Op het kaartje staat het treinstel én de zitplaats vermeld. Maar de wetenschap dat men verzekerd is van een stoel, is kennelijk niet sterk genoeg om onze dierlijke overlevingsinstincten uit te schakelen. Zittend op mijn klapstoeltje op het balkon (een verouderd en daarom inmiddels wat eigenaardig woord voor de ruimte waar reizigers in- en uitstappen) ontspint zich voor mijn ogen steevast een oorlogsversie van de stoelendans. Koffers worden tegen andermans enkels en knieën gestoten, zelfsluitende coupédeuren slaan mensen in het gezicht, volgevreten en bezwete vakantielijven schurken haastig langs elkaar. De meeste reuring wordt veroorzaakt door lui die het verkeerde treinstel instappen, daar te laat achter komen en zich vervolgens tegen de stroom in weer een weg terug naar buiten beuken. Het lijkt in veel facetten op wat men in de biologie een feeding frenzy noemt. Het tafereel aanschouwend fantaseer ik er dan ook altijd de vriendelijke en rustgevende stem van David Attenborough bij, die verwonderd verslag doet van dit dramatische verschijnsel.
 
En wat hebben die mensen allemaal bij zich? Ik ga uiteraard zelf niet vrijuit met mijn half gedemonteerde en ingepakte fiets, maar als je de hoeveelheden en de afmetingen van de koffers ziet, lijkt het wel alsof men aan het verhuizen is en geweigerd heeft afstand te nemen van de inboedel. Het grootste probleem vormt meestal het vinden van een plek voor al die bagage. Mijn fiets is daarbij een gewild doelwit. Men lijkt zich geen moment af te vragen wat er in die grote zwarte hoes zit en als ik er niet als een uitsmijter voor zou gaan staan (door schade en schande wordt men wijs), zou er binnen de kortste keren een waar bombardement plaatsvinden van zware, met moeite dichtgeritste koffers en trollies die het liefst tegen kwetsbare elementen als de derailleur worden gesmeten.

Ik vind dat ze bij de TGV een beperking van de omvang van de bagage in moeten stellen. Per persoon is slechts toegestaan een rugzak van fatsoenlijke afmeting. En een fiets.


Hans