door Jan Baas // Soigneur


We komen iedere week wel mensen tegen die over een of meer van de onderstaande onderwerpen op zich vrij onschuldige en soms vermakelijke maar in ieder geval onzinnige ideeën hebben over de fiets of het fietsen. Bijvoorbeeld:
• Van “pijn is fijn”-trainingen wordt je beter;
• Ik rij een rondje Rotte binnen het uur;
• Frames van titanium of staal zijn comfortabeler;
• Wielen met platte aluminium spaken zijn aerodynamisch;

• De aerodynamica van een frame is relevant;
• Mijn zadelhoogte bedraagt 82,3 mm, ik heb me op laten meten;
• Een triple is voor watjes;
• Met alles “onder” Shimano 105 kun je eigenlijk niet fietsen;
• Ik rij in de bergen gemakkelijk met 90 km/uur naar beneden.

Nu heb ik hier te weinig ruimte om dat allemaal te behandelen, dus ik doe maar een greep. Te beginnen met hoe ga je harder fietsen?
Met aerodynamisch geoptimaliseerde wielen ga je harder fietsen met dezelfde inspanning. Helaas voor velen van ons gaat dat pas echt tellen als je in de buurt van de 40 km/h gaat rijden (gemiddeld welteverstaan). Wielen met dikke aluminium (platte) spaken zijn aerodynamisch een ramp, daar ga je dus langzamer van fietsen (mooi excuus: “Tsja met mijn wielen kun je nu eenmaal niet harder”). 

De aerodynamica van het frame dan, het frame draagt ruwweg 1% bij aan de totale luchtweerstand. Daar zit dus niet al teveel winst. Winst zit in je houding, als je harder wilt fietsen, monteer een opzetstuur, daar ga je kilometers per uur sneller mee i.p.v. decimeters per uur bij een aerodynamisch optimaal frame. Of nog beter: ga trainen!

Dat trainen kun je op allerlei manieren doen, maar ruwweg zijn er twee groepen van mensen te onderscheiden: de groep die altijd overal zo hard mogelijk fietst en compleet uitgewoond thuis komt. En de groep die klaagt dat ze van fietsen niet moe worden. Nu is dit uiteraard heel gemakkelijk op te lossen door de luitjes van de ene  groep met de andere mee te laten fietsen, maar dat gebeurt vrij zelden.
Ik heb zelf met beide soorten groepjes wat ervaring, heel leuk als je al zuchtend aankomt: “Nee het gaat vanavond niet leuk gaat worden, maar het is goed voor me”. Tsja, je moet maar doelen hebben. Of andersom iemand (een roeier) die mee gaat met een rustige duurtraining en thuis komt met de opmerking dat het eigenlijk ook wel eens leuk is om iets van de omgeving te zien tijdens het fietsen.
Trainen kun je alleen met een doel (een rondje Rotte binnen het uur bijvoorbeeld, je moet maar een doel hebben), anders ga je sporten (ook prima trouwens). Als je dan een doel hebt is er de mogelijkheid om diverse vormen van training te combineren: interval, duur, tempo duur, fartlek, sprint whatever. Alleen rammen of alleen aaien gaat je niet beter maken.

Dan horen we wekelijks wel onzin over comfort van fietsen. Hier kunnen we kort over zijn: racefietsen zijn niet comfortabel. Full Suspension ATBs zijn dat wel. Een fietsframe is opgebouwd uit driehoeken, net zoals hijskranen en bruggen. De “veerweg” in het frame is dan ook volstrekt verwaarloosbaar t.o.v. die in de banden, het zadel en de zadelpen, ongeacht het framemateriaal. Dat frames van staal of titanium door de bank genomen (een stuk) slapper zijn dan frames van carbon of aluminium heeft geen invloed op de veerweg in de verticale (!) richting, wel op de rijeigenschappen omdat een slap frame beide wielen minder goed in hetzelfde horizontale (!) vlak houdt. Ergo: Als je meer comfort op je fiets wilt: gooi je oversized stuur in de vuilnisbak en neem 25 mm banden i.p.v. 23 mm banden en rij met 1 bar minder druk in de banden.

Helaas moet ik het hierbij laten. Als je nog andere onzin hebt over fietsen, laat het weten dan behandelen we die evt. een volgende keer.


Jan