door Brend van der Horst // Soigneur



Afgelopen zondag reden we de ploegentijdrit, meetellend voor de clubcompetitie regio Noord. Een discipline waar we met z’n allen geregeld op trainen. Mede daarom kwamen we met top-5 verwachtingen naar de Noord-Hollandse polder.  Medemblik was het strijdtoneel, wij de acteurs van dienst.

Als de klok 17:10 aangeeft stappen we op de tacx, een apparaat wat je in de winter vooral mentaal sloopt, maar op dit soort momenten toch wel erg welkom. Na goed en wel drie kwartier te hebben warmgedraaid, pakken we de laatste spullen en begeven we ons naar de start bij de dijk. Een vlag langs het parcours laat zien dat het toch stevig waait, uit het noordoosten om precies te zijn.

Om 18:40 beginnen we aan de vijftig kilometer ploegentijdrit, of beter misschien: de vijftig kilometer afzien. Het draait al snel goed en na acht kilometer halen de een voor ons gestarte ploeg in, dit gaat mooi. Ondertussen beukt de wind als een muur tegen ons op.

Na het eerste keerpunt op 12,5 km staat de wind ineens in ons voordeel en dat is ook te merken aan de snelheid. De kilometers beginnen echter ook langzaam te tellen en de verzuring sluipt heel geniepig mijn spieren binnen. Je hebt eigenlijk de hele tijd het gevoel alsof het net even een kilometertje te hard voor je gaat. Maar dat is ook meteen de essentie van de ploegentijdrit. Als het net even wat te hard gaat, als je net twee procent boven je max zit, dan pas zit er een mooie tijd in. Althans dat blijf ik dan maar tegen mezelf zeggen. Maar tegelijk denk ik: “Degene die dit heeft bedacht heeft zelf nog nooit een fiets aangeraakt, dat kan niet anders!”

Vlak voor het tweede keerpunt neem ik snel nog een slok uit mijn bidon en kom ik kort even uit het zadel. Mijn zitvlak is volledig naar de klote en het doffe gevoel in mijn ‘Jongeheer’ laat meteen mijn kinderwens in rook opgaan. Ik trek de trein weer op de rails na de bocht. De gedachte dat we nu pas op de helft zijn maakt me nog vermoeider. Communiceren met korte woorden als;  ‘’links, rechts, HO, zakken en tussen’’ is ondertussen van groot belang. Op naar het laatste keerpunt met de wind als obstakel. Op die tanden bijten en door!

Om die pion heen, het laatste keerpunt, nu volle bak wind mee. Op de elf gaat het vanzelf, of nou ja, toch niet helemaal. De laatste twaalf kilometer moet echt volle bak en het melkzuur komt ondertussen uit m’n oren. ‘’Nog vijf kilometer mannen, kom op, alles geven nu’’, hoor ik vanuit een megafoon op het dak van onze ploegleidersauto. Nog vijf kilometer…. Dat lijkt wel alsof ik nog een uur moet afzien.

Laatste kilometer, alles geven nu! Ik nestel me nog één keer op kop en kom als eerste over de streep.. eindtijd 1:01:52.. dat betekend 48.4 gemiddeld.. Ik kan echter maar aan één ding denken; ‘’Wie de Fuck heeft dit in hemelsnaam bedacht’’.


Brend