En toen gebeurde er niets.







‘Normaal gezien is de eerste zondag van april de beste dag van heel het jaar.
Maar nu…’ Ze keek om zich heen in het bijna lege café. ‘Nou ja, nu niet.’





Niemand schreeuwde ‘daar komen ze!’





Ooit hadden ze kilometers gefietst en de wereld gezien.





De kleding was tijdloos, de koppen van de mensen waren tijdloos,
de blik in hun ogen was tijdloos.





Ergens kraste een kraai.













Het peloton rilde en razernijde ergens anders, hier ver vandaan.





De Muur was dood en bijna begraven.



Er liep een traan over het gelaat van Ons Lief Vrouwke.





De stenen van De Muur weenden stilletjes mee.

————————————————————————————————————————————————

Uit het verhaal van Thijs Zonneveld over lege de Muur van Geraardsbergen
tijdens de Ronde van Vlaanderen.