door Jeroen Boot // Soigneur



Ieder najaar, als de klok vooruit gaat, trakteer ik mezelf op een abonnement. Geen abonnement op magazine of schouwburg, maar van een sportclub. ‘s Winters zijn de mogelijkheden om mijn gebruikelijke sportschema in stand te houden beperkt.
Bovendien ontbreekt het me aan motivatie, door de korte dagen, het slechte weer en de vermoeidheid van een seizoen lang strijden voor een plek in een zelf verzonnen competitie. Een competitie tussen vrienden, toevallige passanten (dat oude stel op de bromscooter kan ik hebben) en willekeurige mede deelnemers tijdens sportevenementen. Want hoewel ik vrijwel zeker geen wereldkampioen meer zal worden in welke discipline dan ook, ik zal strijden (als was het voor het leven zelf) voor plaats 768 in het eindklassement! Een abonnement op een sportclub helpt me tijdens de donkere dagen om me te motiveren, om me verder te bekwamen (ik zal de competitie volgend voorjaar verrassen) en om te voorkomen dat ik wegglij in een winterdepressie.

De afgelopen twee jaar heb ik tijdens de wintermaanden zwemles genomen (inderdaad zwemles). Uiteraard heb ik mijn A-, B- en misschien zelfs C diploma, maar tijdens de eerste les bleek al dat mijn ruim twee decennia eerder verworven vaardigheden om door een hoepel te kunnen zwemmen, weinig indruk maakte bij mijn mede zwemmers. Ik werd omringd door kinderen die als Michael Phelps door het water gleden. Zij hadden duidelijk een ander pad dan ik bezwommen na het behalen van hun zwemdiploma’s. Desondanks was het zwemmen een geslaagde keuze. Ik ben een snellere zwemmer en wist succesvol de winterdemonen buiten de deur te houden.

Een minder geslaagde keuze was het abonnement van de fitnessclub. Ik wilde wel eens spinnen. Ik had van een bekende veel goeds over deze discipline gehoord. “Je gaat kapot! Kotsen! Ellende! Maar na een uurtje ben je klaar en duik je de sauna in”. Dit zou wel eens iets voor mij kunnen zijn, zo dacht ik. Na een diepgaand onderzoek door de sportinstructeur over mijn ambities en achtergrond (Rookt u? Wat weegt u? Wilt u meer definitie of toch vooral volume?) konden we aan de slag. Helaas merkte ik al snel dat het spinnen de winterdepressie eerder in stand hield dan dat het de demonen wist te verdrijven. Vanwege de muziekkeuze (…) maar, belangrijker nog, omdat de man voor de klas mij bepaald niet wist te motiveren. “Mensen, wie durft er mee?! We gaan nu de Alp d’Heuz op! Schakel maar een tandje bij en dan twee keer een halve minuut voluit, yeaaah! En… herstel…, we gaan namelijk nog zo’n berg op!” Ik had de instructies natuurlijk kunnen negeren en gewoon een uur voluit kunnen rammen, maar dat leek me niet de opzet. Toegegeven, je kunt helemaal kapot gaan op zo’n fiets, maar het staat simpelweg te ver af van de manier waarop ik fietsen wil beleven. Dat moest dit jaar dus anders.

Deze winter heb ik mijzelf daarom een lidmaatschap bij de wielerclub in Spijkenisse cadeau gedaan. Uiteraard is het in Spijkenisse ook winter met korte dagen en slecht weer, maar daar hebben ze iets op gevonden: veldrijden. Wat een sport. Geen super kids in de baan (die starten eerder), geen snoeiharde muziek, geen overenthousiaste instructeur en het weer kan niet slecht genoeg!