PRINSEN
door Femke // Soigneur

Ik vind wielrennen dus echt mooi, maar wat dan precies, dat weet ik niet zo goed. De wedstrijduitslagen boeien me niet. De pakken met al die logo’s vind ik simpelweg lelijk. De renners zijn te dun en ik kan nog geen tien Tourwinnaars opsommen. Maar wat is het dan? Is het het fietsen zelf? Hm. Ja, ik vind het wel leuk… als ik het doe dan. Want dat is zelden tot nooit. Maar ik ben trots als een pauw op mijn Fausto Coppi. Het is een schoonheid. Ik schep er graag over op. En als ik dan ga, dan brengt hij me met verbazend zachte slagen naar waar ik heen wil. En terug.. ik kom altijd weer gelukkig thuis. Maar dat is het niet. Daarvoor fiets ik echt te weinig. Het is abstracter dan dat.

Ik denk dat ik in de categorie ‘liefhebber’ val. Wat ik namelijk prachtig vind aan wielrennen zijn de verhalen. Het is pure heroïek. De sport is eigenlijk niet gemaakt voor gewone mensen, tenminste, zo zie ik het graag. Wielrennen is voor vedettes die pijn kunnen lijden. Afzien. Kapotgaan tot ze bijna sterven en dan op die (voor mij) mysterieuze tweede, derde, vierde adem alsnog hun queeste afmaken. En ik geloof ze ook zo graag, de verhalen, ik vreet het met huid en haar.

Nu moet ik toegeven, ik heb een lichte neiging naar adoratie. Ik doe het graag. Het behaagt mij om iemand op een voetstuk te zetten. Geen idee waarom, het is nou eenmaal zo. Misschien is het een soort vertaling van het verlangen naar de prins op het witte paard die natuurlijk geheel weggeëmancipeerd is (en terecht). Hoe dan ook. Ik heb helden nodig. En ziedaar de link met wielrennen. Hier heb je ze hoor, rijen dik. Pelotons vol. Allemaal overlevenden van hun eigen oorlogen. Overwinnaars van onmetelijke pijnen. Gretige strevers naar dat onbereikbare ‘altijd maar doorgaan’. Goed. Ik draaf door (weer zo’n eigenschap). Maar ik geloof dat ik ‘m zo wel heb kunnen omschrijven. Mijn liefde voor het wielrennen.

Je moet me niet om uitslagen vragen. Aan de praktische details ben ik nog niet toegekomen, ik bleef hangen bij de romantiek. Maar hee, ooit weet ik vast wel wie er gewonnen heeft, of verloren.



Uw Soigneuroise,
Femke